Friday, July 15, 2016



ძნელია, როცა ისეთი ადამიანები მიდიან შენგან, რომლებსაც ძალიან, აი ძალიან დიდი ფართობი ეჭირათ შენს ცხოვრებაში. მიზეზს არ აქვს მნიშვნელობა, უბრალოდ მიდიან, გვტოვებენ, ვერ ვეკონტაქტებით, რაღაც გვემართება

მერე ვიწყებთ ფიქრს, ტვინის ჭყლეტას, დაუკმაყოფილებლობისა და უკმარისობის შეგრძნება გვკლავს


ბოლოს ვიწყებთ სავარაუდო სცენარების შეთხზვას, ყველანაირი ვარიანტის აი უკვე მემილიონედ განხილვას, ბოლოს ამის
 გამო უძილობა გვეწყება, ყველაფერი გვძაგს

მაგრამ
 ერთ დილასაც ჩვეულებრივად იღვიძებ და ვერც ამჩნევ, ისე გავიწყდება ეს ადამიანები, უბრალოდ წყვეტ მათზე ფიქრს, აგრძელებ ცხოვრებას, მათ ადგილს კი სხვები იკავებენ.

ჰოდა
 ხანდახან ხდება ხოლმე, რომ ამ ადამიანებს უკანაც უნდათ დაბრუნება, ყველაფერი ძველებურად ენატრებათ, შენ კი აღარ გაქვს მათთვის ადგილი. იმდენად აღარ გაქვს, რომ ძალიან, ძალიან ნაცნობი ადამიანი უცხო ხდება შენთვის. დაახლოებით ისეთი ამბავია, ფეხსაცმელი რომ გიჭერს და კიდევ წინდის ჩაცმას გთხოვენ. არ გინდა, აღარ გინდა ამ წინდის ჩაცმა და ეგაა

ყველაზე
 სასაცილო კი ბოლოს იმის გააზრებაა, რომ სულ არ ყოფილა ეს ყველაფერი ძნელი.

No comments:

Post a Comment